جاده آخر نداره،رسیدناش خیالیه

                                          افق دشت و ببین تا بینهایت خالیه

        تو حصاری افتادیم که هیچ کجاش در نداره

                زندگی یه خط ممتده که آخر نداره

**********************************************

سایه می شم سایه می شم ،سایه که آزار نداره

                                                             آسته میاد ،آسته میره ،با هیچ کسی کار نداره

اینکه چرا بعضی عشق ها یه جوره خاصین.اینکه چرا یکی،یکی رو خیلی دوست داره، اما بعد چند وقت ،عشقش تبدیل به نفرت میشه اینکه اصلا چرا اینجوریه؟؟؟ به راستی ،چرا؟

شاید خودتونم بدونید.اما پله ،پله میریم، تا از عشق به تنفر برسیم.همش به خاطر اینه که عاشق یکی هستی و تمام زندگی تو، تو همون یه نفر و رسیدن به اون خلاصه کردی،اینکه همش به اون فکر می کنی و انتظار داری اونم واکنش هایی رو نشون بده که تو دوست داری و مورد پسند تو هست.دوست دازی اون حرفایی بزنه که تو دوست دای.حرف هایی که نشون بده لایق عشق تو هست.

به عبارتی کور عشق شدی .این دقیقا همون چیزیه که امام صادق میگه:دوست داشتن هر چیزی آدمی را کور و کر می کند.هیچی نمیبینی جز طرفت رو /اما اون یه آدم معمولیه و نمی تونه به راحتی جواب عشق تو رو بده ،اگرم تو رو دوست داشته باشه در نهایت تبدیل به اون چیزی نمیشه که تو دوست داری و حرفایی نمی زنه که تو انتظارش رو داشتی .و کارایی نمی کنه که که تو دوست داشتی انجام بده .در حقیقت عشق فقط یک تصور است

در انتهاچون اون،اون جوری جوابت رو نداده،تو از اوج می افتی پائین / و عشقی که حاضر بودی جونتو بدی حالا براش یه ذره هم ارزش قائل نیستی.

البته علتش خیلی قشنگ و منطقیه

؟

همه اینا به خاطر اینه که انسان بالفطره کمال گراست.همیشه عاشق چیز کامل هستش.مثل اینکه به خالقش عشق می ورزه و ائمه رو خیلی دوست داره چون اونا کامل کاملا و هیچ نقصی ندارند.

اما هیچ انسان کاملی نداریم.بنابر این تا مدتی فکر می کنه طرفش انسان کاملیه ..اما بعد یه مدتی که همه چی راهه طبیعی شو میره ،نقص آدما معلوم میشه /و این طوری میشه که از عشق یه هو به نفرت میرسه /

جالبه ،نه؟؟

یه روز که بودم در به در نگاه تو                 آرزوی دیدن رنگ چشای ناز تو

رنگ چشات رنگی نبود                          زخمشون چرا کاری نبود

تو حسرته دیدن تو ،شدم دست به دعای ستاره های آسمون!!!!!

                                                                              نرفت دعام با لا ،موند رو زمین

آخه بودم زندون اون قد و نگات            پریشون اون  رنگ چشات

نبودیم ما دو تا وصله تنه هم دیگه ،حیف 

                                                          چی کار کنم اما صدای تو مونده هنوز روی دلم

خنده های قشنگ تو ،سهم دلتنگی من        

                                                     ناز صدای تو ،غروب و تنهایی من

می دونم الان دور منو یه خط قرمز می کشی

                                                  اما بدون، وقتی بیای، اون وقته که من پر می کشم

واسه خوشبختی تو هر چی بخوای نذری می دم

                                              قلب زندونیمو من نذر خوشبختیت می کنم

واسه خوشبختی تو غزل غزل شعر سرودم

                                              هر وقت بیای همشو نو حراجی تو می کنم