دیگه می خوام به خوبیها فکر کنم

دیگه می خوام زیبا بیندیشم

می خوام به همه خوبیهایی که خدا به من داده فکر کنم و قید اون چیزایی که دوست دارم و خدا بهم ندادرو بزنم

البته می خواهم ایشالله که بتوانم

می خوام ذهنمو در گیر خیلی چیزها نکنم البته با کمک خود خدا

دیگه نمی خوام از نا امیدی بگم دیگه نمی خوام از غصه بنویسم

خدا را شکر گویم زیرا او : به من جسمی سالم عطا کرده

و خدا را شکر گویم چون به من مادری مهربان و پدری مومن عطا کرده

خدا را شکر گویم چون می توانم با زبانم اورا سپاس گویم

خدا را شکر گویم چون به من دوستانی مومن عطا کرده

خدا را شکر گویم به خاطر هر آنچه که به من نداده

آری و... شکر .. شکر و سپاس می گویمت ای مهربون خدا

خدایا من دگر خودم را آماده کرده ام

برای اینکه بیایم پیشت آماده ام تا هفت بار طواف دل کنم

آماده ام تا سعی صفا و مروه کنم

آماده ام تا زمزم بنوشم

آماده ام تا لباس احرام بر تن کنم

آماده ام تا در آینه نگاه نکنم

من با اشتیاق ایستاده ام بیش از این منتظرم نگذار من همه کارها را انجام دادم فقط مانده تو مرا راه دهی

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که تو در برون چه کردی که درون خانه آیی

     زندگی پراست از نا مردی ُبی وفایی  دیگه می خوام به هیچی فکر نکنم 

چرا که وقتی تا حالا این همه فکر کردم و هیچی نشد می خوام برای خودم زندگی کنم

دیگه هم نه از خدا چیزی می خوام نه از امام حسین و نه از هیچ امام دیگر چون تا حالاش که  خواستم   چیزی نشد 

 جز نامردی هیچی ندیدم

 ای خدای من دیگه هیچی ازت نمی خوام چون تو فقط منو ...

                                        بابا به خدا گناه دارم  من تحمل این همه سختی رو ندارم   

          دیگه رو من حساب نکن دیگه اون الهه قبل نیستم

             چرا که تو هم اون خدای مهربون نیستی همش دوس داری اشک منو ببینی

                                              همین

والسلام     خیلی ناراحتم چرا   چرا فقط اشک مرا دوست داری دیگه می خوام برات اشکم نریزم

مگه من چه گناهی مرتکب شدم که باید این جور تغاص بدهم

     خیلی داغونم  دیگه دارم دیونه می شم

آهای مهربون خدا

پس کجا رفت اون کرمت

                           و

                              نه در ماندن

چه بگویم سخت است. نه حرکت خواهم کرد. نه سکون خواهم ماند

چه بگویم سخنی نیست .

                                   آخر خبری نیست

عده ای رفته        عدهای بازگشته

                                     آخر

        چه کنم

                  بروم یا .... که بمانم

می دانم جستن، یافتن است      

                                 می دانم

   به دنبال رویایم

به دنبال نشانه می روم

و در لحظات ناب آفرینش سیر می کنم

                                   لحظاتی که فقط برای من رویا می آورد

                رویای درون عجیب دردناک است

                           جه کنم  دیگر مرا رها نمی کند .

                   خواستم نگویم / ننویسم

                   اما نشد این دل نمی گذارد 

                 پس نه می روم و نه می مانم 

 نه این طور هم نمی شود  

                           پس آهسته میروم و چشم به راه تو می نشینم 

             و بلند می گویم تو را من چشم در راهم .... شباهنگام

                             آری 

              تا همگان صدای مرا بشنوند